Dec.13

Poppentheater Visum

Terwijl arme vluchtelingen hun leven wagen in gammele bootjes, schaart (extreem-)links zich achter een rijke familie die liever een vliegtuigticket koopt… #Hypocrisie

Eén ding moet me nu echt wel van het hart, want dit hele politieke poppentheater rond het humanitaire visum voor het gezin uit Syrië begint stilaan een slechte Belgische film te worden. Wat ik niet begrijp, is dat het linkse politieke veld vaak moord en brand schreeuwt wanneer een rijke ondernemer er weer eens in slaagt een wet te omzeilen of een wet af te kopen, tot plots een rijke Waalse familie een bevriend rijk ondernemersgezin uit Syrië wil laten overvliegen in alle luxe met het vliegtuig, terwijl andere minder bedeelde Syrische gezinnen met gammele bootjes de zee proberen over te steken en daarbij hun leven wagen. Dan is er plots geen vuiltje aan de lucht…

Het ergste is dat deze hele zaak ook niks met humaniteit te maken heeft, had het gezin zich bij de vluchtelingenstroom aangesloten en de weg naar Europa op dezelfde manier gevonden als honderdduizenden anderen, dan hadden zij wellicht ook zonder probleem opvang gekregen in ons land.

Deze zaak draait echter maar om 1 ding: de steeds populairder wordende Theo Francken wiens beleid ook over de taalgrens op steeds meer positieve commentaren onthaald wordt, eens een paar stevige stokken in de wielen steken.
Wie anders dan het tot voor de naamswijziging aan de PVDA gelinkte Progress Lawyers Network die eerder al activistische zaken behandelde, om daarvoor te zorgen. Andere benodigdheden voor de screenplay in dit poppentheater: een activistische links-gezinde rechter, en zoveel mogelijk digitale media (Radio, Televisie, social media…) om de focus constant weg te houden van de verborgen politieke agenda.

Theo Francken heeft 100% gelijk om geen visum af te leveren, gewoonweg omwille van de manier waarop is geprobeerd om het visum te bekomen. Men beroept zich op in deze zaak op Artikel 3 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) dat stelt: “Niemand mag worden onderworpen aan folteringen of aan onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen.”
Op basis van dit artikel is in vorige rechtszaken reeds beslist dat Europese lidstaten dus bijgevolg geen vluchtelingen kunnen terugsturen naar hun land van herkomst indien zij in dat land zouden worden onderworpen aan folteringen, onmenselijke of vernederende behandelingen of bestraffingen.
Deze uitspraken worden dan ook nageleefd, en vluchtelingen worden dus niet teruggestuurd indien zij in gevaar zijn in hun land van herkomst.

In de zaak van het Syrische gezin is dit Artikel 3 van het EVRM waar men zich op beroept echter helemaal niet geldig, gezien dit enkel het TERUGSTUREN belet. Het Syrische gezin bevindt zich dus nog in Syrië (of in Libanon, wie zal het zeggen? Om in oorlogsgebied dat platgebombardeerd wordt te leven hebben ze verdacht vlotte communicatie met de advocaten van PLN…), en Artikel 3 verplicht Europese lidstaten in GEEN geval om vluchtelingen van buiten Europa in te vliegen omdat zij in hun land in gevaar zijn. Indien dit wel zo zou zijn, kan elke Niet-Europeaan wereldwijd die zich bedreigd voelt in eigen land afdwingen dat hij/zij wordt overgevlogen naar Europa en hier wordt opgevangen.

Het gaat ook om een artikel uit het EUROPEES verdrag voor de rechten van de mens, dat dus enkel van toepassing is binnen de grenzen van Europa, niet in Syrië dus.
Staatssecretaris Francken heeft dus absoluut gelijk dat op basis van dat aangekaarte artikel 3, er geen enkele reden is om een humanitair visum te verstrekken aan dat gezin.

De hele opzet van de visum-rel is intussen wel duidelijk geworden, indien een rechter inderdaad oordeelt dat het artikel uit het EVRM wel van toepassing is buiten de grenzen van Europa, dan veroorzaakt dit een nieuwe vluchtelingenstroom en asielcrisis die zijn gelijke niet kent. Daarmee valt ook het hele asielbeleid van Theo Francken als een kaartenhuisje in elkaar gezien hij dan geen enkel middel meer heeft om de stroom tegen te houden, een absolute overwinning dus voor de oppositiepartijen.

De dwangsommen en het goede doel: Naïef Studio Brussel laaiend enthousiast

Wat me persoonlijk enorm stoort, is hoe de pers hier vrolijk mee danst in het poppentheater en telkens weer Theo Francken afschildert als een koude inhumane persoon, en de focus constant weghoudt van de ware (bovenstaande) reden waarom dit visum niet is afgeleverd en en het feit dat er ook geen enkele wettelijke grond is om afgeleverd te worden. Enkel op Radio 1 heb ik Francken zelf enkele minuten aan het woord gehoord waar hij de zaak heeft kunnen duiden.

Nu Francken steeds meer steun krijgt in zijn strijd, is de advocate bezig aan een noodplan om een nederlaag te proberen vermijden: Het gezin gaat de dwangsommen schenken aan een goed doel in ons land. Hoe hartverwarmend… Studio Brussel is hierover uiteraard laaiend enthousiast in het kader van “De Warmste Week”, en naïef genoeg om niet door te hebben wat de verborgen agenda achter deze move is. De advocate wil het spel op het gevoel gaan spelen, ze wil de “volksjury” warm maken voor dit mooie gebaar om op die manier het volk tegen de regering en Theo Francken op te zetten. Eerder werd de focus al verlegd naar de dwangsommen die “door de belastingbetaler” zullen worden betaald, want dat is nog altijd de beste stok die je in het hoenderhok kan gooien: mensen doen geloven dat er in hun zakken wordt gezeten. Nadien richtte ze zich plots tot premier Michel, omdat Francken zogezegd al te veel zou bezig zijn met het voeren van verkiezingspropaganda… Het is nochtans dankzij het goed georchestreerde plan van Progress Lawyers Network dat dit hele mediacircus is ontstaan, in andere politieke tijden had deze zaak wellicht niet eens de pers gehaald…

De Scheiding der Machten: de wereld op z’n kop

Omdat Theo Francken en de Dienst Vreemdelingenzaken weigeren om de dwangsommen te betalen, wordt in de pers verder vaak het verhaal van de “scheiding der machten” opgevoerd. Het is echter de wereld op z’n kop, het is een rechter die uitspraak doet op basis van een artikel van het EVRM dat op geen enkele manier van toepassing is in Syrië en geen geldige reden is voor het afleveren van een humanitair visum. Verder nog, het is de rechter zijn bevoegdheid niet om visa af te leveren, enkel dienst Vreemdelingenzaken is hiervoor bevoegd, en een humanitair visum is een gunst en geen recht, en kan dus niet worden afgedwongen. De rechter is hooguit bevoegd om te beslissen dat het dossier opnieuw moet behandeld worden indien de weigering onvoldoende gemotiveerd is. Het is dus de rechterlijke macht zelf die de scheiding der machten met de voeten treedt…

Conclusie: dit hele circus begint stilaan een spinnenweb te worden vol foute informatie die overal wordt verspreid, de verkiezingscampagne van Donald Trump kan er een puntje aan zuigen… Ik kan enkel zeggen: blijf alert, wees niet naïef, en zoek zelf dingen op… want onderzoeksjournalistiek is in ons land zeldzaam geworden sinds onze pers wordt gedomineerd door “opiniemakers”.

 

P.S.: Deze blogpost is geschreven in eigen naam.

Bron EVRM voor wie het wil nalezen: http://www.echr.coe.int/Documents/Convention_NLD.pdf

Politics